بچه که بودم عاشق پازل بودم ... همه چیو عین اون می دیدم ... حتی زندگیو

فکر می کردم اگه دو تا تکه ی " بازی و پارک رفتنو " کنار هم بچینی پازل زندگیو ساختی ...

ولی کم کم که برزگ شدم دیدم زندگی 4 تکه است : عشق و محبت ، غم و غصه

من نخواستم تکه هاشو پیدا کنم ... اونا این قدر حرفه این که توی 5 سال خودشونو بهم معرفی کردن

عشق و محبت رو توی اولین نگاهم ، اولین بار که چشامو باز کردم توی چشای یه مادر دلسوز یه پدر مهربون دیدم .

غم و غصه هم اومد ولی نه به شکلی که الان می شناسم . وقتی که می رفتم با دختر عموم بازی کنم اون منو بازی نمیداد ... اون وقت بود که کل غم و غصه ها رو سرم هوار می شد ... می دویدم می رفتم پیش مامانم با یه بغض خیلی شدید !

16 ساله دارم نفس می کشم نمی دونم چه جوری بوده ... فقط برام مهمه که یه پدر و مادری دارم که عاشقشون باشم . (خواهرم از قلم افتاد ! )

*-*-*-*-*-*

28 مرداد سال 80 بود موقع فوت کردن شمع ها که رسید خیلی جدی از مامانم پرسیدم : مامان من سر راهی ام ... ؟

جمعیت از خنده رفتن رو هوا ... ولی من اون موقع رسما بهم بر خورد ! ( منو پدرم کپی برابر اصل هستیم و فیلم های مستند از روز تولد من توی آرشیو فیلم خونه هست ولی خب سئوال بود برام !)

مامانم گفت :شمع ها رو فوت کن ... دارن می ریزن رو کیکت ...

گفتم : دیدن دارین از جواب دادن طفره می رین ... ( از اون اول هم کاراگاه بودیم ! )

مامانم گفت : تو می تونی فکر کنی سر راهی هستی .. حالا فوت کن !

من هم تا 1 هفته به علت داشتن مغز فندوقی تو لاک خودم بودم !

نیلوفر که داره سعی می کنه یه سال بزرگ شه